Acht jaar geleden ben ik hertrouwd met een man met ADHD.
Toentertijd vermoedde hij ADHD te hebben, maar hij heeft zich nooit laten onderzoeken. Vanaf het begin van onze relatie slopen de problemen en chaos in ons leven. Hij zocht veelvuldig het conflict op, iedere ruzie dreef hem naar z'n advocaat, hij vergat of stelde te betalen rekeningen uit, deed thuis niets...ook professionneel uitte de ADHD zich, hij richtte de ene vennootschap op na de andere, ging verplichtingen na die hij niet na kon komen.....complete chaos....
Het heeft lang geduurd voor ik begon in te zien dat er iets aan de hand was...begin 2008 heb ik hem voor een ultimatum gesteld, ik wou dat hij zich liet onderzoeken en evt. medicatie zou slikken....
of ik zou opstappen.
De huisarts heeft hem meteen Rilatine voorgeschreven en hem doorverwezen naar een psychiater. Ondertussen hebben we uit noodzaak ons huis moeten verkopen, de financiële put was niet meer te dempen. Onnodige te zeggen dat onze relatie erg onder druk stond/staat. De bezoekjes aan de psychiater werden steeds uitgesteld en verschoven, onder het mom van 'te druk'....we hebben vier kinderen en zelf heb ik ook een zaak...
Ik ga langzamerhand kopje onder....Het grootste probleem is dat volgens mij zelf nog niet heeft geaccepteerd dat hij ADHD heeft. Ik wil voorkomen dat onze kids er straks heel erg onder gaan lijden en uit zelfbescherming moet ik hier een oplossing voor vinden....
Klinkt dit herkenbaar voor sommigen onder jullie?

Hoi,

Ik sta op punt om te trouwen met iemand die adhd heeft. en het uitstelgedrag en chaos is ook erg typerend bij de levensstijl van mijn vrien.

ik ben blij dat ik dit heb gelezen, zo besef ik beter hoe belangrijk het is om hulp of medicatie te krijgen want anders kan het inderdaad een puinhoop worden. Ik kan het me perfect voorstellen. Het spijtigste van de zaak is dat er inderdaad een oplossing voor deze kwaal bestaat.

Mijn vriend neemt de medicatie niet in omdat hij niet heel zijn leven wil gebonden worden aan medicatie. U man heeft stelt zijn afspraken bij de psycholoog uit en dergelijke. Erg typerend.

Een ultimatum stellen lijkt me inderdaad het enige wat je nu nog kan doen. Hopelijk gaat het wat veranderen. Als mijn vriend het vertikt om medicatie te nemen of iets van behandeling te volgen denk ik dat ik dat ook ga doen.

Met vriendelijke groet.

Hallo,

Ik heb net een berichtje geplaatst onder omgeving adhd
.
Een tip, u doet ermee wat u wil.
Stel uw grenzen, blijf in waardigheid, laat u niet naar beneden halen, laat u niet manipuleren, noch de vloer met u dweilen. U dient gerespecteerd te worden.

Groetjes,

Mail

Hoi,

ik herken het ook heel goed. Mijn man heeft vermoedelijk ADHD, ik zeg vermoedelijk want ook hij vindt het niet nodig om zich te laten onderzoeken en in behandeling te gaan. Onze oudste heeft ook ADHD, en sinds die diagnose herken ik heel erg veel: het uitstelgedrag, de uitvluchten, het voortdurend gebabbel zonder veel inhoud, veel beloven weinig doen.... Hij is gelukkig niet agressief, maar ik merk wel dat hij moedeloos wordt omdat hij zijn doelen steeds weer niet haalt.
Op dit ogenblik, wij zijn ondertussen 23 jaar samen waarvan 15 getrouwd, komt het er voor mij op neer om voor mezelf te zorgen. Als ik sterk genoeg sta, en voldoende "voeding" om recht te blijven, de energie om elke dag weer op te staan en iets te betekenen, dan is het leefbaar. En me erbij neerleggen dat er steeds weer zaken zijn die niet gebeurd zijn, ondanks belofte,...

Momenteel volg ik zelf begeleiding om deze hele situatie te plaatsen, en verder te kunnen, en dat is echt een aanrader. Op den duur begin je aan jezelf te twijfelen, terwijl dit helemaal niet nodig is.